Boodschap uit de Bron

Boodschap uit de Bron

Bijzondere blog

Ik wil vandaag een heel bijzondere blog met jullie delen.  Ik schreef hem deze week met behulp van automatisch schrift.

Dat wil zeggen dat de inhoud niet van mij komt, maar van mijn Bron.

Normaal hou ik deze schrijfsels voor mezelf omdat ze me vooral helpen om mijn blokkades te lokaliseren. Zodat ik ze makkelijker kan loslaten.

Deze wil ik wel delen omdat ik het zo’n mooie vond.

Hij is geschreven naar mij en de vraag die ik stelde aan mijn Bron was :”Waarom blokkeer ik op schrijven ?  Waar is mijn inspiratie naartoe ?”

Veel leesplezier !

Eerste deel ben ik zelf aan het woord

Waarom blokker ik mezelf hierop ?  Wat maakt dat ik denk dat ik geen boek/artikel kan schrijven dat mensen zouden willen lezen ?

Weet het niet, weet wel dat als ik iets lees ik vaak denk :”Dat had ik ook kunnen schrijven, heb hier ook expertise in”

En toch doe ik het niet en blokkeer ik.  Mijn blog schrijven lukt goed en is eigenlijk geen probleem, ik ga gewoon zitten en schrijf.

Misschien moet ik het zo met een artikel/boek ook doen, gewoon gaan zitten en schrijven.  Laten komen wat komt of niet komt.  Zou het zo makkelijk zijn ?

Bron neemt over

Ja waarom niet ?  Waarom zou het moeilijk moeten gaan ?  Moeiteloosheid is wat je altijd wil en waar je je elke dag op afstemt.
Toch verwacht en geloof je niet dat het kan.

Nochtans heb je de skills en de expertise in huis om iets prachtigs en inspirerend te schrijven.

Mensen zitten te wachten op je schrijfsels, ze spreken je erop aan, vinden het goed, kijken er naar uit en toch denk jij dat je niets te delen hebt met deze wereld.

Je hebt zoveel waarde in je, zoveel verhalen te vertellen, zoveel wijsheid.  Je ademt wijsheid en inspiratie vanuit al je poriën en toch deel je het niet.  Zwak je het af en verstop je jezelf nog steeds een beetje.  Waarom ?

Kritiek krijg je toch. Je kan daar tegen.  Alles wat je deelt komt vanuit je ziel, is je waarheid, is echt en doorleeft.  Je verzint niets, nooit.

Geen perfect leven

Je hebt nu eenmaal niet het perfecte leven gehad.  Je hebt een zwaar leven gehad van kinds af tot je 42ste.

Je hebt gehuild, geschreeuwd, gerouwd, om hulp gevraagd, geploeterd, diep gezeten, depressief geweest, op het randje gestaan,… Maar toch telkens weer jezelf bij elkaar geraapt en verder gewerkt aan de betere versie van jezelf.  De versie waarvan je wist dat die in je zat, ook al geloofde niemand anders erin.  De kracht kwam volledig van jezelf.  Onder de kilo’s shit.

Je bent heel dapper, bent steeds blijven verder gaan, blijven verder werken aan jezelf, laagje na laagje, pijn na pijn, verlies na verlies,…

Je hebt je hele leven moeten afgeven om jezelf te vinden, maar je was bereid om die prijs te betalen.

Je was bereid om afstand te doen van je materiële dingen zoals je huis, auto, kleding, geld,… maar ook afstand te doen van je echtgenoot (hij pleegde zelfmoord en jij was voor de buitenwereld de grote schuldige) maar toch bleef je rechtop en vocht je dapper door omdat je mama was van 2 prachtige dochters die enkel jou nog hadden.

Afscheid is deel van je leven geweest

Daarna nam je afscheid van verschillende mensen in je leven, zogenaamde vrienden, kennissen en familie wilden je ineens niet meer kennen.  Ze wilden niet geassocieerd worden met jou.  Dat was hard, erg hard maar je leerde eruit op wie je wel kon rekenen.  Deze mensen staan nog steeds aan je zij.

Je verloor heel onverwachts je vader met wie je een hele ambivalente relatie had (wegens het misbruik van jaren) maar die je enorm mist.  Natuurlijk werd je ook daar als de schuldige aangeduid :”Het was de shock van jouw terug te zien na maanden dat zijn hart heeft gebroken” dixit je moeder.

Jaren gingen voorbij en je probeerde steeds dichter bij je moeder te komen, probeerde eindelijk liefde van haar te krijgen, erkenning, een peulschil van respect misschien, helaas, enkel misprijzen en naar beneden halen, je bekladden en je afschilderen als alles wat je niet was, was je deel.

Begin dit jaar verzamelde je eindelijk genoeg moed om met haar te breken.  Je voelde je bevrijd, je voelde je heropleven.

Ging eindelijk voor je langgekoesterde droom.  Nam daarbij afscheid van een lange relatie die al twee jaar niet goed zat maar waar je nooit eerder de moed had om ze los te laten.

Je liet hem los in liefde en eerlijkheid.  Je werd eindelijk de Supervrouw die je altijd al was.

Dus wat zou jij niks te vertellen hebben ?

Jij bent de heldin van je verhaal.  Je hebt 100% verantwoordelijkheid genomen voor al je acties, bent altijd in je waarheid gaan staan.

Je bent een inspiratie voor velen.

Dus lieve Lieve, blijf schrijven, blijf delen, je kwetsbaarheid is je sterkte, je eerlijkheid is ontwapenend.

In een wereld vol nep is je authenticiteit een verademing.

Veel liefs, je Bron

One thought on “Boodschap uit de Bron

Wat denk jij ervan ? Geef gerust je mening.