Ik was een bang klein meisje…

Ik was een bang klein meisje…

Als KLEIN MEISJE was ik niet gelukkig.

Ik vulde mijn dagen met afwachten.

AFWACHTEN hoe mijn vader zijn stemming die dag zou zijn. Zou hij goed gezind zijn en was ik die dag zijn kleine prinses ? Of was hij slecht gezind en kon ik niets goed doen ? Soms veranderde zijn stemming op enkele seconden.

Dan zaten we aan tafel en ineens, als een donderslag bij heldere hemel, kreeg ik een OPLAWAAI van jewelste.

Ik wist niet wat ik verkeerd had gedaan.

Hulp van mijn andere gezinsleden moest ik niet verwachten. Zij aten rustig verder en NEGEERDEN mij compleet.

Na zo’n uitbarsting mocht ik niet huilen, dat heb ik heel vroeg geleerd.

Als ik huilde werd het alleen maar erger en bekoelde hij zijn woede op mij af. Meestal glipte ik zo stil mogelijk naar mijn kamer om daar te schuilen.

WAAROM mijn vader dit deed heb ik nooit geweten.

Er werd NOOIT over gesproken en als ik durfde er iets over te opperen toen ik volwassen was, dan werd er lacherig over gedaan. Waar was ik nu nog mee bezig ? Dat was al zo lang geleden en zo erg was het toch allemaal niet ? Het heeft heel lang geduurd vooraleer ik door had dat de woede aanvallen niet echt met mij als persoon te maken hadden, maar met hem zelf.

HIJ HAD EEN PROBLEEM, NIET IK.

Dit besef kwam pas veel later. Als klein meisje en tiener was ik DOODONGELUKKIG.  Nergens kon ik met mijn verhaal terecht.

Ik kreeg al heel snel de LINK mee tussen ZWIJGEN over wat er thuis gebeurde en GELD.

LIEFDE heb ik nooit gehad, GELD en materiele zaken zoveel te meer.

Het slaan op zich was niet het ergste, natuurlijk was dat niet leuk en deed dat verschrikkelijk veel pijn. Wat ik erger vond, was de persoon van mijn vader die ik ONMOGELIJK DOORGROND kon krijgen.

Met momenten was ik zijn prinsesje, werd ik overladen met complimenten en cadeau’s. Een half uur later was ik ineens een slecht kind dat voor niets goed was en werd mijn nieuwe speelgoed weer afgepakt :”Ik was het niet waard om zoiets moois te krijgen.” Heel erg verwarrend.

De onvoorspelbaarheid maakte het voor mij als kind heel moeilijk om mezelf te zijn.  Ik deed me constant voor als de persoon die zij van mij verwachten te zijn.

Dit heeft gemaakt dat ik het heel erg moeilijk heb gehad om mensen te leren VERTROUWEN. Doorheen mijn leven heb ik sommige mensen teveel vertrouwd en andere mensen te weinig.  Nu weet ik dat dit verband houdt met de opvoeding die ik kreeg.

Ik heb nooit een BASISVEILIGHEID meegekregen en ben dus, zoals ze dat in het jargon noemen, “ONVEILIG  GEHECHT”.

Gelukkig heb ik zelf ingezien dat ik hier iets aan kon doen.

Buiten het onvoorspelbare gedrag van mijn vader was er nog een ander kantje aan hem, een kantje dat hij goed kon verstoppen voor anderen.

Naar de buitenwereld toe was hij de geslaagde man : goede stabiele hoge functie met prestige, mooi huis, 2 kinderen (meisje en jongen), een vrouw,… Echter dat was maar SCHIJN.

Vanaf mijn 6 jaar ongeveer (tenminste van die leeftijd herinner ik het me) kwam mijn vader op geregelde tijdstippen naar mijn slaapkamer. Als kind dat heel weinig echte aandacht en liefde kreeg, vond ik dat heel leuk.

Op die momenten was mijn vader precies een andere persoon. Lief, teder, vol aandacht en liefde voor mij. Ik genoot van die momenten. Wat ik echter pas veel later ontdekte was, dat papa’s niet doen wat mijn pappa wel met mij deed.

Echter als klein kind weet je niet beter en denk je dat alle papa’s dit doen.

Na verloop van tijd gebeurde het meer en meer.

Ik werd heel snel VOLWASSEN, kreeg mijn menstruatie op 9-jarige leeftijd en had toen een C cup als BH maat.  Heel abnormaal maar niemand stelde zich vragen.

Het “misbruik” van mijn vader liep door tot mijn 18de verjaardag ongeveer.

Hoe het kan dat ik dit toeliet ?

Ik wist niet beter, was heel beschermd opgevoed.  Voor mij was het alles wat ik kende.

Mijn vader DREIGDE regelmatig met :”Dit is ons GEHEIM, ik zie jou het liefste van iedereen op de hele wereld.  Je mag dit aan NIEMAND vertellen want dan gaat moeke heel verdrietig zijn.  Dan gaan we scheiden en dat is dan jouw SCHULD.  Je mag mensen geen pijn en verdriet doen.”

Ik wou mijn moeder natuurlijk niet kwetsen, zij was een labiel persoon die regelmatig met depressies te kampen had en daar geen hulp voor zocht.  Voor mij had ze geen of weinig aandacht. Ik herinner me nog dat ik 12 jaar was en dat mijn moeder me zei :”Gij ziet mij niet graag.  Ik ga een touw zoeken en mij aan de treurwilg in de tuin ophangen”

Als kind weet je niet wat je hier op moet antwoorden of hoe je je moeder kan helpen.

Mijn moeder heeft nooit hulp gezocht voor haar problemen.  Tot op de dag van vandaag wentelt ze zich in de grote slachtofferrol.

Op mijn 18 ben ik deels kunnen “ontsnappen”

Ik ging verder studeren in Lier en kwam enkel in de weekends naar huis.

Tijdens mijn OPLEIDING zijn bij mij mijn oogkleppen in verband met mijn ouders afgevallen.  Daar ben ik pas gaan beseffen dat de situatie waar ik uit kwam niet ok was.

Daarna heeft het jaren geduurd voor ik eindelijk “MEZELF” ben kunnen worden. In een volgende blog vertel ik hier meer over.

Alles wat ik hier neerschreef zijn de effectieve feiten, niet verbloemd of aangepast.

De betrokken personen zijn niet meer in mijn leven.  Ik heb er heel BEWUST voor GEKOZEN om hun (en hun slachtofferschap) niet meer te accepteren. Ik weet dat dit voor sommige van mijn lezers hard kan aankomen. Dit thema raakt zoveel mensen en vooral kinderen.

Mijn betrachting met mijn openheid is om misschien 1 persoon te kunnen overtuigen om iets aan zijn situatie te doen voor zichzelf, zijn kinderen, zijn partner,… Elk kind dat nog steeds in een gelijkaardige situatie zit is er 1 teveel.  Kinderen hebben recht op een veilige, stabiele omgeving om in op te groeien, zonder angst voor slagen, verwensingen of seksueel geweld.

Dat is mijn grootste motivatie : het taboe rond huiselijk en seksueel geweld te doorbreken.  Als ik daar mijn kleine bijdrage aan kan doen, heb ik mijn doel bereikt.

Dus stap uit je slachtofferrol en neem de verantwoordelijkheid voor je eigen leven.  Zie je demonen onder ogen, doe er iets aan en begin eindelijk het leven te leiden dat je echt verdiend.

Bij mij heeft het jaren geduurd voor ik inzag dat ik kon kiezen hoe ik mijn leven zou invullen.  Maar door de verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven terug in eigen handen te nemen, heb ik nu wel het leven van mijn dromen gecreëerd.  

Het is een heel lang pad geweest om mezelf te vinden, om te leren vertrouwen op mezelf en andere mensen, om (h)echte relaties aan te gaan,… het proces van persoonlijke groei is nooit af.  Dat besef ik zelf maar al te goed.  Ik ben dagelijks bezig om mezelf in vraag te stellen, te werken aan mijn blokkades, bij te leren, mijn energie te verhogen, mij af te stemmen op het leven dat ik voor mezelf wil creëeren,..

Ik weet, dat als ik dat kan, iedereen dat kan !

Dat is de REDEN dat ik Be-lieve in de wereld heb gezet : om vrouwen te empoweren, hen te leren in hun kracht te gaan staan, hen aan te leren hoe ze hun droomleven kunnen creëeren, leren dat ze ALTIJD een keuze hebben,…

Wil jij leren hoe je je leven van je dromen kan creëeren ?

Zelf ben ik dagdagelijks met persoonlijke groei bezig, ik schrijf veel om mijn blokkades naar boven te krijgen, ik heel ze, ik geef ze een plaats, ik leer bij, ik volg zelf coaching,.. alles omdat ik weet dat dat nodig is om jezelf te worden.  Elke dag opnieuw de beste versie van jezelf in de wereld zetten.  Een voorbeeld en inspiratiebron voor anderen zijn.

Mijn grote drive om andere vrouwen te helpen ligt in de kern bij mijn vroege jeugd.  Daar heb ik ervaren wat het met je doet als je verantwoordelijkheid wordt afgenomen, als je geen keuze hebt (of denkt dat je er geen hebt), dat je monddood wordt gemaakt,…

Hierdoor heb ik door scha en schande geleerd hoe belangrijk het is om eerst verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen stukje.  Te kijken naar je eigen aandeel in wat er met je gebeurt is.  Niets gebeurt zomaar en toeval bestaat niet.  Ik weet dat dit hard klinkt en het heeft lang geduurd voor ik het op deze manier voor mezelf kon bekijken.  Zolang je zelf niet de verantwoordelijkheid neemt voor je eigen deel (hoe klein misschien ook), is er geen verandering of groei mogelijk.

Om vrouwen te begeleiden in dit proces bied ik 1 op 1 coaching aan.  Hier is er ruimte om te delen, om diep te gaan, om vertrouwen op te bouwen, om jezelf in vraag te stellen, om te kijken welk stukje van wat je “overkomen” is je eigen verantwoordelijkheid is,…

In mijn PERSOONLIJKE 1 OP 1 COACHING leer ik je stap voor stap aan hoe jij je eigen leven vorm kunt geven zoals jij het wil, dat is heel intensief en niet altijd even leuk.  Maar ik kan je garanderen dat je op het einde van je coaching traject met mij, weet hoe jij je leven kan creëren en dat je de tools in huis hebt om altijd terug bij te sturen als het niet gaat zoals je gewild had.  Je gaat zo krachtig in het leven staan, dat zelfs een orkaan je niet meer uit je lood kan slaan.  Jij weet dan dat de échte kracht in jouw zit !!!!  

Benieuwd naar wat Be-lieve voor je kan doen ?  Neem gerust een kijkje hier.

Download mijn GRATIS AFSTEM JOURNAL daarmee leer je stap voor stap je eigen realiteit te creëeren.

Op 2 januari 2017 start ik met een GRATIS CHALLENGE :”Leer afstemmen en creëer je eigen realiteit”.  Je kan er je hier voor aanmelden.

 

4 thoughts on “Ik was een bang klein meisje…

  1. Lieve Marianne,

    Bedankt voor je mooie en heel eerlijke reactie. Doet zoveel deugd om je woorden te lezen. Ik put er kracht en moed uit. Ik weet dat heel veel mensen gelijkaardige zaken hebben meegemaakt, het is onze taak, als coach, om deze mensen te tonen dat, zelfs al heb je zoiets ergs meegemaakt, je erdoor heen geraakt en sterker wordt dan ooit tevoren. Ik kan met de hand op het hart zeggen dat ik een betere mama ben geworden door mijn verleden een plaats te kunnen geven en vooral door vergeving te kunnen schenken aan de mensen die me verdriet hebben aangedaan. Zij handelden immers zelf enkel vanuit het bewustzijnsniveau dat zij op dat moment hadden. Ik praat hun gedrag niet goed, maar ik vergeef het wel. Op die manier kan ik ook mezelf vergeven én de verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen leven en zo verder groeien als mens.
    Lieve Marianne, jij bent een prachtig mens !

    Veel liefs,

    Lieve x

  2. Lieve,

    Wat mooi dat je je kwetsbaar durft op te stellen.
    Van mijn 1 tot mijn 15 ben ik bij mijn grootouders opgegroeid omdat ik niet in het leven van mijn ouders paste. Van mijn 15 tot mijn 18 was jouw verhaal heel herkenbaar, bij mij was het mijn stiefvader. Mijn moeder heeft nooit iets gedaan en geeft ook aan dat ze het niet “wist” terwijl ik het meermaals gezegd heb. Ik miste ook die veilige hechting want een thuis hoort dé plek te zijn waar je gewoon jezelf kan zijn zonder op je tenen te moeten lopen of berekend te leven. Mijn lijf gaat nog steeds in verzet zodra ik op mijn tenen moet lopen anno 2016, terwijl het ondertussen al 20 jaar geleden is. Ons zoontje heeft zijn oma nog nooit in levende lijve gezien omdat ik mijn moeder geen plek meer geef in mijn leven. Ik omring me met mensen die me een goed gevoel geven, niet meer met mensen die volgens de maatschappij bij mij moeten horen. Mijn kind krijgt bewust wat ik niet had, die band krijgt niemand kapot! En net zoals jij ben ik ook in coaching gegaan én ben ik er nu zelf als coach voor wie het moeilijk heeft om overeind te blijven of wie nergens terecht kan met zijn/haar verhaal. Dat is onze kracht, Lieve, want wij hebben daar gestaan en velen voelen zich alleen in die situatie.
    Wij mogen heb de hand reiken en hen onze kracht doorgeven want wij hebben het overleefd.

    Wees trots op jezelf!
    x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *